ที่สุดของการทำงานคือการไม่ทำงาน

ศิลปะการป้องกันใจ
"สัพเพ ธัมมา นาลัง อะภินิเวสายะ : สิ่งทั้งหลายทั้งปวงอันบุคคลไม่ควรยึดติดถือมั่น"
ไม่มีความยึดติดถือมั่นใดที่จะไม่ก่อให้เกิดทุกข์ มีรองเท้าคู่หนึ่ง รองเท้าหายก็ทุกข์แทบตายเพราะคิดว่ามันเป็นรองเท้า"ของเรา" ทั้งๆที่รองเท้ามันไม่เคยคิดเหมือนเราสักหน่อย รองเท้าไม่เคยรู้สึกว่ามันมี"เจ้าของ" รองเท้าจึงไม่ทุกข์ เราต่างหากเที่ยวยึดเอาเสิ่งนั้นสิ่งนี้มาเป็นของเรา เที่ยวแสดงความเป็นเจ้าของกับสิ่งนั้นสิ่งนี้ไปทั่ว พอมันไม่เป็นไปตามที่เราปรารถนา จึงมานั่งตรอมตรมระทมทุกข์

มองโลกอย่างที่โลกมันเป็น ไม่ใช่อย่างที่เราอยากให้เป็น
"ความทุกข์" เป็นความจริงอย่างหนึ่งที่มีอยู่คู่กับโลก แต่ "ความสุข" ก็เป็นความจริงอีกอย่างหนึ่งที่เคียงคู่มากับความทุกข์ด้วยเช่นกัน วิธีคลายทุกข์อย่างหนึ่ง คือควรหัดลดการให้ความสำคัญกับสายตาของคนอื่นเสียบ้าง พูดให้สั้นๆก็คือ "ควรรู้จัก ช่างมัน ฉันไม่แคร์"
ธรรมะนอกธรรมาสน์
มีสมภารวัดหนึ่งลึกซึ้งมาก ถูกลมปากถากถางอย่างเสียหาย ท่านไม่โต้ตอบคำทำวุ่นวาย คิดอุบายผันผ่อนสอนใจตัว เอาตาช่างตั้งหราอยู่หน้ากุฏิ์ แล้วก็ขุดมันวางข้างละหัว ใครมาเห็นออกปากทักกันนัว ท่านเจ้าขรัว"ช่างมัน"เสียยันเต